Happinez evenement Down to Earth (Externe blog)

Door Natasja Essers

Op een bewolkte zaterdag in oktober, op een mooi landgoed in de bossen bij Zeist, maakten mijn vriend en ik, samen met een heleboel andere Happinez lezers, via het witte scherm kennis met Rolf Winters en zijn gezin. De boodschap van DOWN to EARTH was lang vóór we de film zagen al sluimerend ergens in ons bewustzijn aanwezig. Het was alsof de film iets wezenlijks in een donker hoekje van onze geest plotseling in een vol licht zette: de mensheid is in een dusdanige crisis dat ons voortbestaan in evenwicht met de natuur in het geding is. Er is werk aan de winkel!

 

Magische gebeurtenis

Na afloop was Rolf Winters aanwezig om met de bezoekers over de film na te praten. Wij waren kennelijk niet de enigen die zo geraakt waren, want de reacties uit de zaal waren hartverwarmend en een enkeling was zelfs tot tranen geroerd. Na een wandelingetje over het landgoed kwamen we rondom een vuur bijeen en nam sjamaan Steve ons mee in een ritueel ter verbinding met moeder Aarde, de windstreken, de zon, onze voorouders en elkaar. Dat de zon daadwerkelijk door het wolkendek heen brak op het moment dat wij ons gezamenlijk naar haar toe richtten droeg bij aan het gevoel deel uit te maken van een magische gebeurtenis. Een paar dagen lang bleef de warme gloed van het vuur en het totale evenement een beetje om ons heen hangen. Er leek een soort metafysische verbinding tot stand gebracht tussen de bezoekers van het evenement, Steve, Rolf en zijn gezin, de zangers bij het vuur en de Earthkeepers uit de film – een heerlijke bubbel om in rond te zweven.

 

Klein, zwart katertje

Maar, wacht even, ‘zweven’ is nou niet bepaald ‘down to earth’… en inderdaad volgde er op deze lichtheid in ons hoofd een ware terugslag; een klein, zwart katertje besprong ons totaal onverwacht. Het gebeurde bij ons allebei. Los van elkaar hadden we precies dezelfde ervaring gehad, bleek toen we het er na ongeveer een week over hadden. Na het uitdoven van het vuur van de eerste dagen spatte die bubble ineens uiteen en werden we allebei overvallen door zelftwijfel en zwaarmoedigheid. Wat gebeurde hier nou?

 

Verspillende consumenten

De inspiratie maakte plaats voor een ronddolen in ons hoofd waarbij we al onze gangen in het dagelijks leven langsgingen. Om ieder weggegooid plastic zakje maakten we ons zorgen en sterker nog: we voelden ons schuldig. Overal zagen we onszelf ineens als verspillende consumenten die, ook al reden we een Seat Ecomotive (‘Zou er in onze auto ook sjoemelsoftware zitten?’) en scheidden we sinds jaar en dag ons afval (‘Zou het in onze gemeente ook zo zijn dat maar 30% van al het ingezamelde plastic daadwerkelijk wordt hergebruikt, zoals we laatst op het Journaal zagen?’) en zochten we uren op internet naar kleding(web)winkels die voor mens en milieu verantwoorde kleding verkochten (‘Zou ik het hardlopen moeten opgeven, omdat verantwoorde hardloopkleding nauwelijks te vinden is?’). Het was goed om onze zorgen te delen en te besluiten met: laten we ons hoofd niet laten hangen, maar alles doen in een vol bewustzijn en dan kijken wat wel lukt en wat niet. Wat wel lukt is een mooi stapje voorwaarts en wat niet lukt, was in ieder geval een goed bedoelde poging en nemen we mee totdat het in de toekomst misschien wel lukt.

 

Van afval naar schilderdoek

En toen kwam de dag dat we nieuwe matrassen hadden besteld, want ja, die moet je na tien jaar toch echt eens vervangen. We hadden gekozen voor een matras die voor het grootste deel uit natuurlijke materialen bestaat, zodat de matras na tien jaar bijna helemaal biologisch afgebroken kan worden. We schrokken ons rot toen de matrassen thuisbezorgd werden! Elke matras was verpakt in een grote plastic zak van dik plastic met daaromheen een enorme doos van stevig karton. Na het uitpakken van de matrassen keken we moedeloos naar de berg afval die we zojuist geproduceerd hadden. Ons gesprek van de vorige dag in gedachten en langzaam maar zeker de inspiratie van de film Down to Earth weer voelend, zag ik ineens voor me hoe deze grote stevige stukken karton tot schilderdoek konden dienen. Het volgende moment herinnerde ik me hoe een vriendin uit mijn hardloopclubje had verteld dat er bij haar op de school waar zij tekenen en schilderen doceert een nieuw atelier voor de leerlingen was opgezet. Ik appte mijn hardloopvriendin wat foto’s van het ‘afval’ en vroeg of zij er iets mee kon. ‘Oh, dat zijn prachtige materialen voor ons nieuwe atelier op school!’

 

‘Earthkeeping project’

Twee dagen later sjouwden we op de parkeerplaats bij ons hardloopstartpunt de kartonnen ‘schilderdoeken’ van mijn naar haar auto. ‘Zozo, vind je Dionne zo aardig dat ze jouw afval krijgt?’ grapten onze hardloopvrienden. Vol zelfvertrouwen over deze kleine, maar succesvolle bijdrage aan het ‘earthkeeping project’, antwoordde ik vrolijk: ‘Kijk de film Down to Earth maar, en je zult dit ineens helemaal geen vreemde actie meer vinden!’